پنجاه و چهار!

مثل بغض فروخورده...

این ترکیبی ه که مدام توی سرم میچرخه و مثل آدمی که به یک شوک لال شده باشه زبون قلمم نمیچرخه برای ادامه اش!

گاهی درمون حال گرفته ات دست خودت نیست اما گاهی درمان همون درده!

بیست و دو سالگی ای که بی صدا قدم توش گذاشتم حیرون زندگیم مونده!