و تمام :)

حدود یک ساعت و نیم مونده تا تحویل سال، همه بدو بدوها بالاخره تموم شده و کیفیت لحظهها به اون چیزی که میخواستم نزدیک تر شده.

الان لحظات،لحظات سکوت و سکون و آرامشه... لحظات واکاوی... امید و آرزو... که آدمی به امید زنده است.

آرومم، به طرز عجیبی! فکر میکنم رسیدم به نقطه تسلیم و رضا نه به معنای نداشتن دلخواسته و هدف و برنامه، بلکه به معنای من با کمک تو راه خودم رو میرم و گوشه چشمم به دستت و ته دلم به کَرَمت خوشه!

قسم به بزرگیت قسم به بزرگی علیت قسم به بعلیِِ های از ته دل حال دل همهمون رو خوب کن :) لحظههای ۹۸ مون دستت امانت...

پاییزی ترین دختر...