نام امسال را می گذارم شگفتی!

۹۸ ای که گذشت غمهای جمعی زیادی داشت،از بهارش که با سیل آغاز شد و پاییزش بوی مرگ میداد و زمستانش بیمار بود...

۹۸ ای که گذشت غمهای فردی هم داشت اما بیشتر از آن برای شخص من شگفتی داشت!

نام امسال را می گذارم شگفتی!

امسال من را با شادی های از ته دل هرچند تک و توک اما خالص شگفت زده کرد، امسال من را با خط زدن دوستهایی که هیچ وقت تاب و توان تصور نبودشان را نداشتم شگفت زده کرد!

امسال من را با دوستی با کسانی که هیچگاه تصورش را هم نمیکردم شگفت زده کرد. با اولین تحویل سال مجازی دوستانهام، با اولین دوری از خانواده مادری ام، با دلتنگیهای سخت و لبخندهای کمرنگ :) با تغییرات شگرف خودم، با هیجان کنسرت شب امتحانی و چیدمان واحدهای ترم آخر و خیال بافیها و برنامه ریزیهای قشنگ برای ادامه راه، با دلتنگی بیش از همیشه برای دانشگاه...

امسال مرا با افزایش قدرت درک خودم شگفت زده کرد! هیچگاه در طول این ۲۳ سال به اندازه سالی که گذشت حس مسئولیت و درک و همراهی با خانواده در این حجم نداشتم...

امسال مرا با شنیدن دوباره لفظ "مامان افروز" بعد از چهار سال شگفت زده کرد :)))

امسال مرا با حجم زیاد محبت در قلبم نسبت به دوستان و گروه جدید شگفت زده کرد...

امسالی که دیگر تا به آخر رسیدن این متن پارسال شده است، سال خوبی نبود! سنگین بود و بغضدار و خاکستری، نفسگیر و بد یمن و حتی ناامید کننده.... اما من میان این همه سختی هنوز رد کمرنگ لبخند را جست و جو میکنم مبادا از یادم برود، من میراث دارم! باید این لبخند را به فرزندم به دخترکم به ارث برسانم تا زمین جای بهتری شود، حتی اگر این لبخند مانند امسال شگفتی باشد!

پ.ن: تمام "امسال" ها را سال ۹۸ بخوانید

پاییزی ترین دختر...