نود و هشت!

این ساعت از روزهای کوتاه پاییز و زمستون رو دوست ندارم، روزه ها ولی همه جا تاریکه... روزه ها ولی کرختم... روزه ها ولی دست ودلم به هیچ کاری رضا نمیده... روزه ها ولی حتی صدای حسام هم حالش رو خوب نمیکنه!

راستش رو بگم؟! حسام راست میگه! باید "از عشق بخوانیم"

این ساعت از روز رو فقط باید باهم توی خیابون قدم بزنیم و از عشق بخوانیم، فرقی نداره ولیعصر و انقلاب یا سی تیر یا حتی پارک سرکوچه! کرختی این ساعت رو فقط باید باهم توی کوچه ها جا بگذاریم و برگردیم خونه "مون" :)

اگر تو باورم کنی جهان بهشت میشود،اگر که نه صد گره به سرنوشت میشود...

پاییزی ترین دختر...