هفتاد و سه!

اون لحظه رو خوب یادمه،همه خانواده خوشحال بودن داشتن میرفتن که دخترشون رو بفرستن خونه بخت،خوشحال بودن و در کنارهم!

من اما درست توی یک لحظه،که تا چشم کار میکرد رو به روت سبز بود و سبز و زیر پات خنکاي آب، همون لحظه که باد دستش رو میکشید رو سرمون،به نبودن فکر میکردم،به زوال...

تو اوج خوشحالی و چند ساعت مونده به سفید بخت شدن دخترخانواده...

همیشه همینه،وقتی حالت خوبه باید اونطرفش هم ببینی

مثل الان همین ساعت همین لحظه!

---

امروز نوشتمش،با هدف پنهان پشتش.

می گذرم از حال ارمغان آورده اش، همین یه جمله برای من کافی که "با تمام نیرو به نوشتن ادامه بده من هم ميخونم و لذت میبرم"

+تو که میدونی، پس قوتی ده برسم بهش!

پاییزی ترین دختر...