خودشان خودمان را زدند...

هرکسی که اندکی انسانیت برایش معنا داشته باشد یک سری حساسیتها دارد من اسم این حساسیتها را می گذارم نقطه مشترک و بر این باورم که نقطه مشترک همهی انسان ها در هرکجای کره خاکی امنیت و صلح و آرامش است.

همهی انسان ها دوست دارند مادر،پدر و فرزندان شان در صلح و امنیت زندگی کنند...

اما وقتی سر و کله یک سری ها پیدا میشود و چیزی را به وجود میآورند به نام مرز وضعیت فرق میکند! تا اینجای کار همه باهم در یک سری خط کشی های جداگانه باز به دنبال صلح و آرامش برای فرزندان مان زندگی میکنیم تا اینکه این یک سری ها (که دیگر نمیتوانم نامشان را انسان بگذارم!) دندان تیر میکنند، طمع میکنند برای قدرت برای بیشتر داشتن و برای بیشتر بلیعدن.

دست دراز میکنند به سمت مرزهایی که خودشان از اول تعیینشان کردند.

اینجا نقطه مشترک دیگری پیدا میشود به نام ناموس و وطن!

اینجا انسانهایی پیدا میشوند که سراپا سپر میشوند در برابر دست متجاوز، تا ناموس بماند، وطن بماند، امنیت بماند حتی اگر صلح نماند....

این انسانها شریفاند و شریف میمانند و مردم هم شرافتشان را میبینند چه بخواهید و چه نخواهید، خورشید تابان را پشت ابر سیاه دروغ نمیتوان پنهان کرد!!!

از این ها هم که بگذریم باز سر و کلهی یک سری های دیگر پیدا میشود که مرزهای خیالی داخلی میکشند، به جان همان ناموسی میفتند که بهترین هامان و شریف ترین هامان برای دفاع ازش پرپر شدند، به جان همان فرزندان مان میفتند و باز به طلب طمع بیشتر میمکند چونان زالو...

اینان دیگر نامی ندارند، بس پست فطرتاند... صبح دروغ میگویند،شب دروغ میگویند، و درحالی که فرزندانشان در صلح و امنیت و آرامش زندگی میکنند ندای همراهی و همدردی با باقی سر میدهند...

آه که دیگر مجال حرف زدنم نیست

جمع کنید، جمع کنید و بروید اگر عرضه حفظ آبرویی که مردم با قطره قطره خونشان برایتان جمع کردند را ندارید... جمع کنید و بروید بگذارید خودمان مرزهایمان را حفظ کنیم بگذارید خودمان ناموسمان را حفظ کنیم بگذارید خودمان زندگی کنیم...

سیاست های کثیفتان را جمع کنید و بروید!

پاییزی ترین دختر...