نامهای به دخترم (۳)

نور دیدهی مادر!

مهر اعجازیست بس عجیب... انگیزهای شگرف که ناممکن ها را ممکن میکند...مادر که شوی مهر مادریات چنان بر تو غلبه میکند که هرآنچه از خوبی در جهان است را در اعلیترین حد آن برای فرزندت میخواهی، حال توانت هرچه کم باز زور بازویت، قوت جانت را میدهی برای آسایش فرزندت، برای آرامش فرزندت، برای امنیت فرزندت!

امنیت اولین حقیست که میخواهی برای فرزندت فراهم کنی، کمترینشان اما شاید باارزشترینشان...

عزیز مادر تلخیام را بر شهد شیرین وجودت ببخش اما باید بگویم، باید بگویم که دنیا جای چندان خوبی نیست؛ بسیاری از مادران هستند که نمیتوانند امنیت را برای جگرگوشهشان فراهم کنند، بسیاری از مادران هستند که در چنگال غول بیسروپای قدرت و سیاست و بازیهای کثیف آقایان گرفتارند. بسیاری از مادران اسیر جبر جغرافیا شده اند، و آرزوی بازی سرخوشنانه فرزندشان در حیاط کوچک خانه ۴۰ متری شان را بر دل حمل میکنند.

دنیا چندان جای خوبی نیست جانِ مادر...

غول های زیادی دارد، غولهای وحشتناک، سرسخت، کثیف و خبیث.

غول طمع انسان، غول قدرت طلبی، غول خونخواری، غول سیاست!

در این میان گهگاه انسانهایی یافت میشوند که باید خیلی خوش اقبال بود که هم عصرشان زیست. انسانهایی که وجودشان چونان نسیمی خنک در کویر سخاوتمندانه برسر همگان میوزد.

این انسانها چونان روح بلندی دارند که حتی با وجود اختلاف عقیده، نظر و سلیقه تو را وادار به سر خم کردن در برابر عظمت انسانیتشان میکنند.

اینان از اولین حقهای خودشان گذشته اند تا امنیت ارمغان بیاورند برای همه... برای ایران که ناموسشان است...

کم نداریم از این نامهای درخشان که وقتی بر زبان جاری میشوند، لال میشوی، سکوت میکنی، سر احترام خم میکنی و مجالی نمییابی که به اختلافها بیندیشی.

این روزها مادرت لمس میکند شعار صبح بعد از رجایی را، مادرت زندگی میکند صبح بعد از حاج قاسم را...

پ.ن: این چند خط آخر فقط برای توست، برای تو که ورودت به زندگیام از بزرگترین خوش اقبالیهای عصر بود!

آمدی که مرا با مفاهیم جدیدی آشنا کنی، آمدی که سایه پدرت را بر سرم بیندازی و آمدی که نشانم بدهی میشود زیست در این دوران با بوی نم خاک آن دوران :)

عمرت با برکت...

پاییزی ترین دختر...